Binnenlandgewoontes
Er zijn wel enkele zaken in het binnenland die voor ons vrij vreemd lijken, maar voor deze mensen de doodnormaalste zaak zijn van de wereld. Ik wilde ze je toch niet onthouden.
Monkeydollars
Om te beginnen is de invloed van geld er zo goed als nihil. Er zijn wel winkeltjes, maar die zijn heel klein en de verkrijgbare spullen zijn heel beperkt. Als je iets wil uit het winkeltje, moet je ook gewoon Humphfrey zoeken (in Ligorio althans, ze zullen wel niet allemaal zo noemen) en vragen of je iets uit zijn winkeltje kan kopen.
Voor de rest heeft elk gezin zijn kostgrondje waar ze dus zowel Saramaccaanse rijst (deze moet nog gestampt worden), groenten, pepers en fruit verbouwen.
De hiërarchie der rivieren
Als ik vertel aan mensen dat alles met water in dezelfde rivier aan de zelfde aanlegplaats gebeurt, walgen sommige mensen. Toch moet je weten dat er een zekere structuur in zit.
Het is namelijk zo dat baden (jezelf wassen in de rivier) het meest stroomopwaarts gebeurt. Daarna komt het wassen van kledij, daarna het afwassen en het reinigen van vis.
Nu kan je ook denken: hoezo, reinigen van vis na het afwassen? Er komt olie vrij bij het schoonmaken van de vis en de ingewanden moeten eruit dus dat is niet direct iets wat je in je verse vaat wil natuurlijk.
Als laatste komt vanzelfsprekend het ledigen van de blaas en darmen.
Polygamie
Als je tot het mannelijk geslacht behoort en denkt niet monogaam te kunnen zijn voor de rest van je leven, dan is dit misschien de oplossing. De mannen mogen meerdere vrouwen hebben. Het zijn geen minnaressen, maar volwaardige vrouwen met kinderen en ze moeten ook onderhouden worden door de man.
Ikzelf heb enkel mannen gezien die 2 vrouwen hadden (en geloof me, je hoeft niet de knapste van het dorp te zijn daarvoor dus voor alle lelijke mannen is er ook nog hoop). Er was in een ander dorp blijkbaar ook een man met 4 vrouwen en blijkbaar was er ooit nog eens eentje met 6 vrouwen. Hoe die dat organisatorisch voor elkaar kreeg, weet ik niet. Het is de gewoonte om in de loop van de dag te laten weten aan de vrouw waar je niet bij gaat slapen, dat je daar die nacht niet zal blijven overnachten. Misschien riep hij ze gewoon allezes tegelijk bij elkaar op een vastgelegd uur ofzo 
Ook moet je alle vrouwen gelijk behandelen en gelukkig maken dus als je twee vrouwen hebt en ze die middag allebei voor je gekookt hebben, kan je maar beter van allebei een gelijke portie eten.
Elektriciteit
Als je om je heen kijkt, zie je hier en daar gsmmasten in het binnenland staan. Logischerwijs zijn er dan ook heel wat mensen die rondlopen met een gsm. Toch moet je opletten met het energieverbruik van je toestelletje. Enkel tussen 19u en 23u is er een algemene stroomgenerator die het dorp voorziet van enkele lichtjes op paadjes en die bepaalde hutjes en huisjes voorziet van stroom. De meeste mensen zorgen ook dat ze tegen 23u in bed zitten.
Liefde voor de natuur
Eigenlijk beseffen de meeste mensen in gans Suriname, maar het binnenland in het bijzonder amper in welke pracht ze leven. Ze gooien enorm veel afval op straat (in het binnenland gewoon in de struiken of in het water). Het is soms pijnlijk om te zien.
Stukken glas op de rotsen waar je je handen aan snijdt. Ze gebruiken piepschuim (isomo) om een bootje mee te maken, maar laten wel de overschot in het water verder drijven richting Atlantische Oceaan. Plastiek flesjes vliegen de struiken in omdat ze denken dat het net als de schil van een kokosnoot wel zal verteren.
Klappen, zwepen
Voor ons lijkt het misschien iets uit een ver verleden, maar hier is het dagelijkse kost. Het is ook de gewoonte dat de oudste kinderen in het gezin zorgen voor de jongere kinderen en zij hanteren dan maar al te graag de regels die ook op hen toegepast geweest zijn. 3x niet luisteren, is een slag. Als je hen wakker probeert te schudden door hen zelf ook een tik te verkopen als ze dat doen bij een ander, schrikken ze wel. Zij slaan ook echt hard door soms.
Ik heb er mijn bedenkingen bij of het ook echt helpt, want op de duur luisteren ze gewoon niet meer naar je als je gewoon iets zegt op een normale toon of gewoon zonder je hand op te heffen…
Je moet nu ook niet denken dat ze constant op elkaar slaan! Het zijn heel lieve mensen meestal en ze dragen gewoon zorg voor elkaar op de manier die zij gewoon zijn.
Wat je zelf fout doet, onthoud je beter
Daar gaan zij althans van uit. Wij zien een kind van 4-5 jaar rondlopen met een mes en nemen het uit hun handen en berispen de kinderen. De oudere kinderen geven volgende reactie: “Dat ze maar in hun vingers moeten snijden. Ze zullen wel zien dat ze dat beter niet doen dan.”
Ook jongens van een jaar of 7-8 zijn bezig met kokosnoten open te maken met een houwer (ongeveer een mes van 40cm lang). De doodnormaalste zaak van de wereld daar.
Zo zijn er waarschijnlijk nog een pak dingen die ik vergeten ben, maar deze vond ik toch wel de leukste om nog met jullie te delen en deze zijn mij ook het meest bijgebleven.
Hogy jogy
Op woensdagochtend kwam ik aan bij Nelson om van daaruit naar Atjoni te vertrekken met de auto. Al snel kwamen enkelen naar buiten gestormd om mij te overstelpen met brasa’s (knuffels). Gloria was zo blij om mij te zien dat ze zelfs constant mijn hand vasthield en aan mij bleef hangen. In het begin leek het alsof ze aan het inspecteren was ik het wel echt was.
De autorit naar Atjoni was langer dan ik me herinnerde. Ook moesten we daar nog al het materiaal uit de vrachtwagen laden vooraleer we uiteindelijk konden baden (in de rivier, jaja), eten en slapen. Die laatste 2 gebeurden in dezelfde ruimte aangezien mijn hangmat opgehangen werd in de keuken (al kan je het hooguit een ruimte noemen met keukenspullen en een fornuis in).
‘s Morgens moesten we vroeg op om inkopen te doen voor onderweg en daarna kon onze tocht beginnen. We zijn ongeveer 12u onderweg geweest. Op zich zouden we niet zolang onderweg geweest zijn, maar we moesten stroomopwaarts, moesten langs 2 stroomversnellingen en hadden niet alleen een onze kledij mee maar ook een stuk of 20 zakken cement en 47 (!) pakken tegels.
De stroomversnellingen waren een aangename afwisseling in de loop van de dag. Als je gans de tijd op je kont moet blijven zitten op een houten plankje ben je al blij als je recht kan staan. Al moesten we helpen met het overbrengen van het materiaal naar een hoger gelegen stuk, we konden tussendoor een duik nemen in het water!
We kwamen aan op Ligorio rond 20u30. Mariette had me gevraagd mijn mond te houden zodat ze zouden moeten raden wie die blanke in de boot was. Voor alle duidelijkheid: om 20u30 is het pikdonker en er bestaat niet zoiets als rivierverlichting :p Heel eventjes leek het erop dat Lavena Mariette (haar zus) in de haren zou zitten om het te weten te komen. Op dat moment kon ik mijn lach niet meer bedwingen en sprong Lavena een gat in de lucht omdat ik het was 
En toen heb ik 6 dagen intens genoten van het binnenlandgevoel. Geen auto’s, een prachtige sterrenhemel, hele lieve mensen rondom mij, heel veel joelende kinderen, schattige baby’s en peuters, relaxen, feesten, zonnen, … Het is moeilijk te omschrijven hoe dit voelt. Al maakt het misschien veel duidelijk als ik zeg dat ik op die dagen totaal niets of niemand gemist heb, 4 keer per dag in de rivier ging baden/zwemmen, ik ‘s morgens telkens met een lach op mijn gezicht opstond en ‘s avonds ook zo ging slapen,
We gingen in het weekend in Kajana kijken naar de voetbalmatch tussen 2 verschillende gebieden. Ons gebied won!!! Feest dus ‘s avonds! Alle meiden liepen rond in pangi ‘s middags (including me). Die mensen kunnen ook goed feesten. Wij waren wel kapot en gingen rond een uur of 3 slapen.
Een dagje zijn we ook met enkelen naar Awarradam gevaren. Heel leuk om het deze keer te zien met een lagere waterstand. Even een grappig moment gehad toen. Op een bepaald moment komt er een roofvogel aangevlogen. Een ferme kolos dus iedereen keek ernaar. Plots zegt Mariette me dat ze hem gaan proberen afschieten ‘als de toeristen weg zijn’. Mijn reactie: “Ik ben toch ook een toerist?” Zij: “Neeneen, jij niet! Die mensen aan de overkant.” De mensen aan de overkant gaan een half uurtje later weg en Richard richt de loop op de vogel. Een ferme knal, maar geen vogel die uit de lucht viel. Niet geraakt! Jammer, want het leek me wel leuk om een stukje wild te proeven.
Woensdag het vliegtuig terug genomen. Snel afscheid genomen voor de traantjes zouden komen.
Donderdag dan nog eens de stad onveilig gemaakt om massaal veel souvenirs te kopen (vooral dingen waar ik vorig jaar spijt van had dat ik ze dan toch niet had gekocht). In de namiddag langs geweest bij Joyce om afscheid te nemen en ‘s avonds ook nog gaan shaken in de Havana Lounge.
Vrijdag de valies dichtgestampt en in de namiddag richting luchthaven vertrokken.
Het is allemaal zo snel gegaan als ik het achteraf bekijk. Wanneer hier een vervolg komt op mijn Suriname-avonturen is nog lang niet duidelijk. We zien wel waar het leven ons brengt (om toch even een filosofische noot in mijn blog in te brengen).
Hier zal het alleszins een pak vlotter gaan om foto’s up te loaden dankzij ons supersnel internet! 
Laatste trip
Vanmorgen ben ik langs geweest op de luchthaven Zorg & Hoop. Mijn terugvlucht vanaf Kajana naar de stad is geregeld voor volgende week woensdag.
Wie aandachtig is, vraagt zich nu af hoe ik daar dan in godsnaam geraak.
Morgen vertrek ik met Sylvester, de neef van Nelson – die dus vorig jaar mijn stagementor was, naar Ligorio met de boot. Hij woont daar en vertrekt vanuit de stad.
Aangezien ik daar in de bush zit, heb ik geen internet. Wat ze wel hebben, is gsmmasten. Moest je dus iets superinteressant te weten komen, mij hoogdringend iets willen vertellen of gewoon zin hebben om mij een sms’je te zenden of op te bellen, dan kan dat op + 597 85 20 866
Ik kom op woensdag terug en vertrek vrijdag terug richting Schiphol. Weinig kans dus dat ik die laatste dagen nog de moeite doe om een blog te typen. Om mijn trouwe volgers niet teleur te stellen, zal ik vanuit België dan wel nog een update doen!
Foto-update
Zoals beloofd de foto’s. Omdat ik er bij de vorige blog over Commewijne en Fort Nieuw-Amsterdam niet in geslaagd was om alle foto’s up te loaden wegens een fout, staan ze hier nu ook bij.
Ik ben ook vergeten zeggen in mijn vorige blog dat Palulu een recreatiepark is zoals je Colakreek hebt (maar dan leuker en mooier).
-
- Fort Zeelandia
-
- Fort Zeelandia
-
- Colakreek
-
- Fort Nieuw-Amsterdam
-
- Fort Nieuw-Amsterdam
-
- Nieuw-Amsterdam
-
- Commewijne
-
- Op weg naar Nickerie
-
- Nickerie
-
- Nieuw-Nickerie
-
- Nieuw-Nickerie
-
- In de grill
-
- Nieuw-Nickerie
-
- Richting Bigi Pan
-
- Nickerie
-
- Bigi Pan
-
- Onderweg naar Bigi Pan
-
- Nickerierivier
-
- In ons bootje
-
- Onze bootman op Bigi Pan
-
- Bigi Pan
-
- Bigi Pan
-
- Bigi Pan
-
- Bigi Pan
-
- Nieuw-Nickerie
-
- Salemkerk
-
- Totness
-
- Palulu
-
- Palulu
-
- Nog meer Palulu
-
- Palulu
-
- Palulu
-
- Palulu
-
- Palulu
-
- Palulu
-
- Palulu
-
- Palulu
-
- Paramaribo
-
- Albina
-
- Albina
-
- op het water :p
Hoezo? Wet van Murphy?
Pieter en ik wilden een uitstapje maken richting Apoera. Een inheems dorp met indianen. Er zijn 2 mogelijkheden om in Apoera te geraken. Of via een weg of eerst via de weg naar Nickerie en dan met de boot over de Nickerierivier richting Apoera. Omdat de brug op de weg naar Apoera afgesloten was, besloten we om voor de tweede optie te gaan.
Er was ons gezegd dat de bus rond 10u zou vertrekken dus stonden wij rond 10u klaar om de bus te nemen. Ook de bus stond er. Toch moesten we nog 2,5u wachten vooraleer we vertrokken. De buschauffeur vertrekt pas wanneer hij vindt dat er genoeg mensen op de bus zitten… WACHTEN DUS!
Daarna 3,5 à 4u onderweg naar Nickerie met onderweg nog een telefoontje van Marcel (onze buurman, tevens huisbaas, tevens uitstapjesplanner met contacten aller lande) om ons in te lichten dat de staatsboot richting Apoera lek geslagen was en we dus een andere manier zouden moeten zien te vinden om in Apoera te geraken.
Enfin, na een slaapplaats te zoeken in Nickerie bleek al snel dat niemand wist waar we heen moesten, wie we moesten aanspreken of die mensen niet bereikbaar waren. Dan maar een tripje geregeld naar Bigi Pan. Een groot meer met prachtige natuur en midden op het meer enkele huisjes. We hadden een heel goede gids met een goed oog waardoor we meer zagen dan we zelf konden zien.
Omdat Nickerie zo doods is dat Pieter zelfs de uitspraak deed “Als ik een vrouw had en ik woonde in Nickerie, ik poepte ze elke avond kapot.”, beslisten we de kans te grijpen om de woensdag terug richting Paramaribo te gaan met een Nederlands koppel die ook mee was op de Bigi Pan-trip.
Op donderdag wilden we Apoera proberen bereiken via de weg, maar de brug bleek nog steeds afgesloten.
Dan maar rondgekeken wat we nog konden doen, waarbij we uitkwamen op een dolfijnentour. Het leek ons wel wijs om op die manier de avond in te gaan, alleen bleek dat we slechts met 6 kandidaten waren en er 7 nodig waren om van wal te gaan. Dolfijnentour afgeschreven dus! Dan maar gaan zwemmen! Het water was warm, maar het deed enorm veel deugd om even te kunnen relaxen.
Vrijdag gingen we richting Palulu. Pieter was er al geweest en kon het dus op donderdag al vastleggen. We waren er helemaal alleen (met de eigenaar, Paul) en genoten enorm van het prachtig plekje! Alleen begon het keihard te onweren, waardoor alles en iedereen doorweekt was. Paul was zo vriendelijk om heerlijke pannenkoeken klaar te maken voor ons. Smullen maar!
‘s Avonds kregen we nog het nieuws van een vriendin van Pieter dat ze toch niet mee kon naar Frans-Guyana (ons plan voor dit weekend). Uiteindelijk beslisten we om toch maar met ons tweetjes te vertrekken.
Vanmorgen dus vol goede moed een taxi richting de Waterkant. Daar konden we al snel een shared taxi krijgen richting Albina (het grensdorpje waar je de oversteek kan maken). Na 3u rijden, kwamen we eindelijk aan. Nadat we een vriend van Pieter opzochten, wilde Pieter nog even een bank opzoeken. Terwijl ik me niet echt veilig voelde en zat te denken dat ze mij daar hopelijk wel niet zouden overvallen, bleek Pieter dus wél overvallen te zijn wanneer hij net de bank uit kwam. Alles kwijt (gsm, iPod, portefeuille met alle papieren in) en Pieter natuurlijk overstuur!
Pieter was even later al wat bekomen en besliste om toch verder richting Frans-Guyana te gaan. We sprongen een bootje in en maakten de oversteek. Daar stond een busje te wachten en we zouden nog ongeveer een uur moeten wachten voor het vertrok. Goed! Zo gezegd, zo gedaan. 2,5u later was het busje echter nog steeds niet vertrokken. Logischerwijs kwam Pieter gek en vond ik het ook niet meer aangenaam. Dan maar beslist om terug de oversteek te maken en terug richting Paramaribo te gaan.
3,5u later terug aangekomen in Paramaribo vraag ik me écht af of er ook nog iets goed zal verlopen tijdens mijn vakantie hier… Ik hou jullie alvast op de hoogte!
Foto’s van de mooie momenten tijdens de afgelopen dagen volgen nog, maar nu heb ik er de moed niet voor om die te uploaden. Mijn excuses.
Ik denk dat ik nu even in een hoekje ga zitten janken…
Lijn 11*
Zoals in het vorige blogbericht al te lezen viel, ben ik maandag om een hangmat geweest. Deze aankoop kwam zo snel tot stand omdat Pieter kloeg dat ik zijn hangmat inpalmde. Amper nadat hij zo vriendelijk was geweest ze voor mij op te hangen, lag Pieter echter al in mijn hangmat… Pieter zag er gelukkig uit dus ik veronderstel dat de hangmat goedgekeurd is!
Op dinsdag had ik enorm veel last van de warmte dus wou ik gaan zwemmen. Missie mislukt aangezien het zwembad hier vlakbij een nieuwe regeling heeft waardoor enkel leden en stagiaires die hiervan bewijs hebben nog toegang krijgen tot het zwembad. Marcel, de huisbaas, was zo vriendelijk om mij naar een ander zwembad te brengen, maar dit is enkel toegankelijk voor publiek in het weekend. Dan maar terug huiswaarts gekeerd, onder de koude douche gaan staan en verder in de zon gezeten met mijn boek. Resultaat: een beetje verbrand. ‘s Avonds trouwens nog bezoek gekregen van een bruine kikker.
Woensdag vond ik dat het hoogtijd werd om een aantal mensen te verrassen met een bezoekje. Ik ben langs geweest bij mijn stagementor van vorig jaar (en zijn gezin) en bij de zuster die erboven woont. Gezellig wat kunnen bijkletsen.
Ook op donderdag wilde ik mensen verrassen door langs te gaan in het Sint-Vincentiusziekenhuis (mijn andere stageplaats), maar daar bleek enkel Emmelie nog aanwezig te zijn. Dan maar wat bakabana’s en satés gekocht en mij in de palmentuin gezet om te lunchen. Daarna op ‘t gemak de toerist gaan uithangen en nog eens mijn favo kledingwinkel hier in Suriname bezocht. Bij mijn vertrek mag ik dus nog 3 extra T-shirts in mijn koffer proppen.
Je raadt het al! Ook op vrijdag nog wat gezichtjes teruggezien. Vooral Rani (de kleindochter van mijn huisbazin vorig jaar) was heel tevreden met mijn komst en begon dan ook lustig van alles en iedereen foto’s te nemen met mijn camera. Bij deze sta ik ook eens voor de lens
Ik krijg trouwens al last van beroepsmisvorming. Op woensdag vroeg Nelson me of ik het zag zitten om een gehoortest af te nemen bij een patiënt, which I did. Ook had hij een uitnodiging gekregen voor een lezing in verband met vroegtijdige detectie van slechthorendheid bij kinderen en tinnitus. Guess what? Ik ben gaan luisteren.
Aangezien ik toch al bezig ben met een weekoverzichtje, zal ik maar op die manier verder doen. Zaterdag dus! Rond 8u ‘s morgens vertrokken richting Colakreek** . Ook vorig jaar was ik er al geweest, maar deze keer was het een ander stukje waar we zaten. Het was een gezellige boel. Lekker ravotten in het water tijdens de warmste uren waardoor de ondraaglijke hitte iets minder erg leek.
‘s Avonds zijn Pieter en ik samen naar Parbo night*** gegaan, maar daar bleek het niet veel soeps dus dan maar uit gegaan naar Perola. Bleek dit een bar te zijn waar ik vorig jaar ook verzeild was geraakt, maar waar ik de naam niet meer van herinnerde. ‘t Was alleszins vree wijs!
Zondag dan. Het was duidelijk de week van het weerzien. Vandaag had ik afgesproken om met Ron richting Commewijne te gaan. We zijn naar Nieuw-Amsterdam gegaan. Er is een openluchtmuseum waar vroeger de gevangenis was. Daarna nog wat gaan eten in Blauwgrond**** in een lekker Indisch restaurantje.
En uiteindelijk hebben we nog maandag. Vanmorgen nog eens langs geweest in het Sint-Vincentiusziekenhuis om de andere mensen ook terug te zien.
Wel wat minder goed nieuws met betrekking tot de plannen die ik had voor de komende weken, maar daarover meer als ik zelf meer weet!
* In Paramaribo zijn 10 buslijnen bij het nationaal vervoer bedrijf. Lijn 11 wordt in de volksmond dus gebruikt om de afstanden die te voet afgelegd worden te omschrijven.
** Heeft zijn naam te danken aan het feit dat het water bruin kleurt. Dit komt door de gevallen bladeren.
*** Parbo bier is het Surinaamse bier. Parbo night is een amateuristisch festival met vooral veel kontschudderij van knappe madammen.
**** Een resort in Paramaribo. Een resort is een soort regio om de stad op te delen. Blauwgrond staat gekend om zijn lekkere restaurantjes.
Friday, saturday and sunday
Nog geen Black Eyed Peas gehoord hier in Suriname, maar toch eventjes een kort verslagje van de eerste dagen.
Kort om twee redenen: 1. Ik heb weinig moed om veel te typen en 2. Alles ging er redelijk relaxed aan toe dus tussen alles zit een zee aan tijd.
Op vrijdagavond nog afscheid genomen van wat vrienden in Den Trap en na een veel te korte nachtrust (2,5u) uit bed gerold om naar Schiphol te rijden. Hier volgt dan nu een zee van tijd die niet besproken wordt aangezien een vlucht van 8,5u niet bepaald veel spannende verhalen met zich meebrengt.
Zoals verwacht werd ik op Zanderij, de luchthaven in Suriname, al onmiddellijk lastig gevallen door taxichauffeurs die mij maar al te graag in hun achteruitkijkspiegel wilden bewonderen. Gelukkig kwamen Marcel en Pieter aangereden om mij te redden *kuch*.
Na de valiezen min of meer uitgepakt te hebben, de hangmat van Pieter min of meer ingepalmd te hebben en de muggen min of meer op een afstand gehouden te hebben, trokken we de stad in. We zaten eventjes rustig op de pier van Torarica (één van de chiquere hotels) en aten daarna iets met een bevriend koppel van Pieter in Broki.
Omdat mijn oogjes bijna dichtvielen, maar met de taxi huiswaarts gegaan en mijn bed omarmd.
Zondag vrij lang geslapen en ook daarna terug de stad in. Alle plannen vielen in het water, maar al snel werden die vervangen door andere. Zo kwamen we heel spontaan met nog een pak Nederlanders die al een tijd in Suriname wonen terecht in Domburg. Veel is daar niet behalve een handvol eethuisjes, wat bootjes die in het water dobberen en loeiharde muziek dat door de boxen van de auto knalt. Wél gezellig!
En dan hebben we vandaag, maandag, ook nog. Aangezien de werkweek terug ingezet is, ben ik op mijn eentje de stad in gegaan. Ondertussen ook ineens een hangmat voor Koen gezocht (die ik hier zelf wel een 4-tal weken zal gebruiken), het aantal slippers in mijn bezit verhoogd en mijn voeten ondertussen bijna kapot gestapt.
Ohja! Om jullie helemaal jaloers te maken. Hier is het ongeveer 36°C en het zal nog gans de week zo blijven normaal. Geniet van jullie regenbuien
Adoratie
En jawel! Amper een dik jaar nadat ik terugkwam uit Suriname kan ik het niet laten om het prachtig land alweer een bezoekje te brengen.
Morgenochtend neem ik mijn vlucht heen, op 17 september keer ik terug richting ons belgenlandje.
Wat de 4 weken daartussenin brengen, weet ik zelf nog niet. Er is nog helemaal niets vastgelegd behalve dat ik bij Pieter zal logeren.
Om op de hoogte te blijven van al mijn wilde avonturen kan je hier dus regelmatig komen piepen.
Brownsberg
Zoals in voorgaande post te lezen is, moest ik dus vroeg op voor mijn allerlaatste uitstapje. Dit ging richting Brownsberg. Dit is een natuurreservaat gelegen op een berg van 400m hoog.
Naast een mooi uitzicht van op de berg over het Brokopondo stuwmeer heb je ook nog verschillende watervalletjes. Deze kan je al wandelend door het bos bezoeken.
Omdat er enkele oudere mensen en een klein kind mee was in onze groep konden we niet naar de grootste waterval, de Ireneval, gaan kijken. De weg lag er te modderig bij en is bovendien heel steil. We beslisten dan maar om naar de Leoval te gaan. Het was best wel een mooi watervalletje. Omdat we al een flinke wandeling gedaan hadden voor we deze val bereikten, beslisten we om gewoon in de val te gaan staan om wat af te koelen. Het water was ijskoud en kletterde keihard naar beneden, maar het deed enorm veel deugd!
Na een vrij lastige trip terug konden we eten! Tante Vivian had enorm lekkere moksi alesi, zoete aardappel, cassave aardappel, rijst, komkommers, kip, bakkeljauw, …gemaakt. Eigenlijk veel te veel voor ons, maar zo konden we ongestoord ons buikje rond eten!
Nadien hebben we nog wat liggen luieren in de hangmatten en zijn we nog wat rond gaan wandelen zodat we konden genieten van het uitzicht.
Het was een geslaagde trip! Volgende keer wil ik zeker die andere watervallen ook gaan bekijken!
Cocktailfeestje!
Zaterdagavond was er een cocktailfeestje in Torarica (hotel & casino).
Er waren wedstrijden om de beste cocktails te kiezen (met jury). Ook was er een culinaire ploeg die zorgde voor hapjes.
Cocktails waren aan 5 SRD ‘t stuk. Omgerekend in euro’s is dat dus ongeveer 1,3 €!
Het was een plezante avond! De rest zou nog verder gaan feesten in een discotheek, maar omdat ik op zondagochtend vroeg op moest voor mijn laatste uitstapje hier ben ik maar wijselijk in mijn bed gedoken!
